Pod poprzeczkę

Nie wiem z jakiego powodu, ale dość często, gdy oglądam spotkania, w których przypada mi rola postronnego kibica, po kilkudziesięciu minutach budzi się we mnie sympatia do przeciwnika teoretycznie słabszego. Takie uczucie, zrodzone przecież spontanicznie, potrafi później przetrwać miesiącami, a nawet latami. Dzięki temu sympatyzuję w swoim życiu z różnego rodzaju klubami, których wspólnym mianownikiem jest ich, delikatnie mówiąc, niezbyt wysoki poziom sportowy. Nie jestem ich kibicem, nie śledzę ich losów, transferów, wyników. Gdy jednak słyszę, że osiągnęły, w swojej lokalnej skali, jakiś niecodzienny i długo oczekiwany sukces, czuję satysfakcję.

Jednym z takich klubów jest Hull City. Nie pamiętam dokładnie, przy jakiej okazji pierwszy raz skrzyżowały się nasze drogi. Jedyne, co świta mi w głowie, to fakt, że byli wtedy w trzeciej lidze i zagrali właśnie jakiś niewiarygodny mecz, po którym zainteresowałem się nimi, tradycyjnie na chwilę, z opcją przedłużenia na dalsze lata. Drugi kontakt nastąpił dopiero po awansie piłkarzy z KC Stadium do Premiership. To niewiarygodne, ale długo nie miałem żadnej świadomości faktu, że drużyna Browna walczyła na zapleczu o awans, więc gdy ten stał się rzeczywistością, nieomal nie osłupiałem z wrażenia.

Trzeciego kontaktu opisywać nie trzeba. Medialność ligi angielskiej sprawia, że żadną sztuką było śledzić ich losy, tym bardziej, dla mnie, rozkochanego w Premier League od lat. Przyznaję bez bicia, że ich mecz w ostatniej, 38. kolejce zeszłego sezonu, przyprawił mnie o niezły ból głowy. „Tygrysy” grały z Manchesterem United, a stawką było utrzymanie. Chciałem, żeby Brown pozostał ze swoją ekipą w najwyższej klasie rozgrywek, ale umówmy się, nie kosztem porażki „Czerwonych Diabłów”. Wilk był syty i owca cała, bo United wygrali, a Hull z ligi nie spadli.

Ucieszyłem się nie bez kozery. Drużyna Browna, tak na marginesie jednego z najbardziej pozytywnych ludzi w tym fachu, pokazała, że jest mistrzem niespodzianek. Hull potrafili wygrać nawet z Arsenalem na Emirates, co momentalnie dało im status nieobliczalnych. Wyniki osiągane przez ekipę z KC Stadium musiały budzić poważanie, tym bardziej, że największym atutem zespołu są wyłącznie wartości mentalne. Jeśli Hull sobie ambitnie punktów nie wybiegają, kończą zazwyczaj głęboko w parterze, nierzadko na deskach, po szybkim nokaucie.

W obecnym sezonie rzeczywistość jest dla „Tygrysów” jeszcze bardziej brutalna. Gdyby nie bankruci z Portsmouth, Hull zamykaliby pewnie tabelę Premiership. Zespół ma najgorszą obronę w Anglii, przez co Myhill wyciągał już piłkę z bramki równo 50 razy. Nie miało to jednak znaczenia, gdy nad estuarium Humber nadjechali obrzydliwie bogaci milionerzy z Eastlands. Piłkarzom Hull nie ugięły się nogi, ani przed Roberto Mancinim, ani przed jego armią, kompletowaną przecież za ciężkie dolary arabskich szejków. Przyznaję, że meczu nie oglądałem, a notkę piszę spontanicznie. Nie znam okoliczności, w jakich Manchester City poległ ze skazanymi na pożarcie piłkarzami Hull City, przyznać każdy jednak musi, że nawet suchy wynik wzbudza uznanie i podziw. Ja się po prostu cieszę, że dobie komercjalizacji piłki, są jeszcze tacy romantycy jak Brown, którzy pokazują, że charakter i wola zwycięstwa są wciąż ważniejsze od pieniędzy. Fajnie, że znów dzięki tej drużynie niemożliwe stało się niczym. Fajnie, że Hull znów są nad strefą spadkową. Oby pozostali tam jak najdłużej.

Łukasz Anczyk